یه روز دیوونگی و عشق و حسادت و غم و... با هم قایم موشک بـازی می کردن و

دیـوونگی چشـم می زاره همه قایم می شن ، همه رو پیدا می کنه جز عــشق ! حســادت

می گــه مــن مـــی دونم عشق کجاست ، توی این گل سرخ قایم شده! دیوونـگی هر چـی

صداش می زنه عشق بیرون نمی آد یه چوب بر می داره و چنــد بار می زنــه بــه گل تا بــیاد

بیرون که می زنه و چشم عشق رو کور می کنه !

دیوونگی خیلی شرمنده می شــه و معذرت می خوات ، عشق می گـه اشـکالی نداره ولی

به جاش تو همیشه با من باش !

خداوند گفــت: ديگر پيامبري نخواهم فرستاد، از آن گو نه كه شما انتظار داريد ،امـا جهان هرگز بي پيامبري نخواهد مانـد و آن گاه پـرنده اي را به رسالت مبـعوث كرد . پـرنده آوازي خـواند كـه در هـر نغمه اش خدا بود ، عده اي به او گرويدند وايمان آوردند .

وخدا گفت : اگر بدانيد، حتي با آواز پرنده اي مي توان رستگار شد .

 خداوند رسولي از آسمان فرستاد ، باران نام او بـود . آنگاه كه باران باريدن گرفت ، آنان كه اشـک را مي شـناختند ، رسـالت او را دريافتند ، پس بي درنگ توبه كردند وروحشان را زير بارش بي دريغ خدا شستند .

خداوندگفت : اگر بدانيد با رسول باران هم مي توان به پاكي رسيد .

خداوند پيغام بر باد را فرستاد، تا روزي بيم دهد و روزي بشارت . روزي  طوفان شد وروزي نسيم، وآنان كه پيام او را فهميدند ، روز در خوف و روزي در رجا زيستند .

خداوندگفت : آن كه خبر باد را مي فهمد . قلبش در بيد و اميد مي لرزد وقلب مومن اين چنين است .

خدا گلي را از خاك برانگيخت تا معاد را معنا كند وگل چنان از رستاخيز گفت كه از آن پس هر مومني كه گلي را ديد ، رستاخيز را به ياد آورد .

خداوندگفت : اگر بفهميد ، تنها با گلي قيامت خواهد شد .

خداوند يكي از هـزار نامـش را به دريا گفت : در يا بي درنـگ قيـام كرد وسپـس چنان به سجده افتاد كه هيــچ از هزار موج او باقي نماند ، مردم تماشا مي كردند ، عده اي پيام دريا را دانستند ، پس قيام كردند وچنان به سجده افتادند كه هيچ از آنها باقي نماند .

خداوندگفت : آن كه به پيامبر آب ما اقتدار كند ، به بهشت خواهد رفت .

به ياد دارم كه فرشته اي به من گفت : جهان آكنده از فرستاده وپيامبر ومرسل است ، اما هميشه كافري هست تا باران را انكار كند وبا گل بجنگد ، تا پرنده را درغگو بخواند وباد را مجنون ودريا را ساحر .

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی آنقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

واو یکریز و بی در بی دم گرم خوشــش را دز گلویم سخت بفشارد

وخواب خفتگان خفته را آ شفته تر سازد

بدین سان بشکند سکوت مرگبارم را

زندگي بيشترش سوختن است درس آموختن است

يک برادر دارم واسه من ديوارش از همه کوتاه تر است

توي روزاي گرفتاري و تنگدستي من

زندگي زندگي انتظاري است که آدم ز برادر دارد

محبت به کسي زندگي نيست به جز حرف

ور نه هر خار وخسي زندگي کرده بسي

زندگي فانوسيست لب درياي خيال آويزان

مي توان آن را ديد و نه بيش روشن است

اما به اندازهي خويش

تابلويي ست نيمه راه زندگي

که ز سر منزل مقصود خبر مي آرد

کار او هشدار است گر مسافر رهش بيدار است

زندگي تجربه تلخ فراوان دارد

دو سه تا کوچه وپس کوچه و اندازه يک عمر بيابان دارد

زندگي زنداني ست که در آن بيش تر اززنداني زندانبان دارد

زندگي نيست به جز حرف محبت به کسي

ورنه هر خار وخسي زندگي کرده بسي

زندگي دين بزرگ است که بر گردن ماست